Zaterdag staat er nog eens een letterlijke en figuurlijke topper op het programma. In
Marche-en-Famenne start het
Circuit des Cimes Ardennaises. Om op tijd te kunnen starten voor de 102km met 1300 hoogtemeters moeten we
om 7u vertrekken uit Wervik (in 'reacties' de autoverdeling regelen). Ik had graag geopteerd voor de 138km maar het laatste vertrekuur daarvoor is 8u dus dat zou iets te vroeg worden. En we rijden door
Beffe dus zorg dat je genoeg speeksel ontwikkelt.
Update: Zoals je kunt zien, hebben we wel degelijk door Beffe gereden, al vonden de inwoners onze kreten toch wat vreemd klinken. Als je het bord van naderbij bestudeert, zie je zelfs dat er al enkelen ons zijn voorgegaan die deze plaats eveneens als bedevaartsoord aanzien. Ik loop al weer teveel op de zaken vooruit, want onze dag was eigenlijk begonnen met een leuke opwarming. Gianni kreeg zijn getunede Astra niet meer in gang en na wat goede raad van vader Christiaan - die allesbehalve blij was dat ik hem hiervoor wakker maakte - duwden we zijn kar weer in gang. De beste stuurlui staan normaal aan wal, maar deze keer mocht ik toch Gianni's plaats innemen aan het stuur. Beeld je maar even in hoe mijn knieën tot achter mijn oren kwamen. Wij staan gekend als durvers, dus zetten we onverschrokken onze weg voort naar de Ardennen, want er is meer nodig dan een haperende motor om ons uit ons lood te slaan.
Uiteindelijk kwamen we 5 minuten te laat aan om te starten aan onze 102 km, maar onze sympathieke landgenoten knepen een oogje dicht voor zoveel atletisch vermogen. Door ons late startuur heeft er ons in ieder geval al niemand ingehaald onderweg. De meeste tegenstand kregen we nog van de "frutniers" bij de eerste bevoorrading (vooral Il Falco dan) en van onze eigenste Gianni. Hij vond namelijk dat hij nog niet genoeg hoogtemeters gemaakt had en breide er nog een beklimming aan van de Baraque de Fraiture. Ontgoocheld omdat hij geen Bicky kon kopen op de top keerde hij maar terug en zocht de weg naar de tweede bevoorrading, waar wij slechts een half uurtje hem stonden op te wachten. Maurizio was content dat hij op die manier samen met zijn Willy Barbosa de derde plaats kon afsnoepen van Gianni en zette alvast zijn weg
voort richting aankomst. Even later konden wij ook weer op weg, maar al snel werd duidelijk dat Gianni zijn extra kilometers hem geen deugd hadden gedaan. Met krampen kon hij toch nog een kartonnen velo passeren bergop (al zat er wel een bejaarde man op), maar het vet was wel al van de soep. Ondertussen konden Il Fallos en mezelve wat genieten van het prachtige uitzicht, bewonderden we de leuke straatnamen (rue du Paradis in de stad Cielle), en sprintten we spelenderwijs wat nieuwe kartonnen Merckxen uit ons wiel. Bij de aankomst zat Maurizio al te wachten om zijn trappist te kunnen nuttigen en ook Gianni liet niet lang op zich wachten - een sterke prestatie van iedereen dus. De gele bonnetjes lieten de wereld van de Orval en La Chouffe voor ons opengaan en dankzij onze rode bonnetjes weten we ondertussen zelfs wat een Dagobert is! Het op gang duwen van de Astra verliep deze keer iets vlotter dankzij de neerwaartse hellingsgraad en omdat we nog fris zaten, hebben we in traditionele klederdracht nog een bezoekje gebracht aan Lucie en Ludo met kind (zie foto).
Posts
