Zondag: Gent-Wevelgem

Na een 'lichte' voorbereiding aan de Côte d'Azur kunnen we onze afgetrainde benen nog eens testen op de vlakke Vlaamse wegen tijdens Gent-Wevelgem voor wielertoeristen. Gelukkig zitten de Monteberg (opletten, Gianni!) en de Kemmelberg nog in het parcours zodat we toch eventjes kunnen demonstreren. Je kunt de volledige afstand van 225 km vanuit Deinze rijden of in Wevelgem starten voor de 85 of 140 km. Wat draagt jullie voorkeur weg? Voor de prijs van de inschrijving moeten we 't in ieder geval niet laten.
Voorlopige afspraak: zondag 9u aan de Seule

UPDATE: Het was al snel duidelijk dat Gent-Wevelgem beter zaterdag was gehouden. We werden wakker met regen en we kwamen na meer dan 100 km aan met regen in Wevelgem. Toch vertrokken we met 7 Flandriens (Il Falco, Davide, Mattn Cavendish, Djozzellara, Maurizio, Eddy Plankaars en Skeven Rasmussen) uit Wervik. Er werd niet overmoedig gedaan en we opteerden veiligheidshalve voor de 85km. Onmiddellijk werd de pees erop gelegd en bleef de snelheidsmeter constant boven de 30km/u. Dit bleef niet zonder gevolgen voor degenen die we inhaalden en probeerden hun wagonnetje aan te pikken, maar ook niet voor Il Falco, die in een linkse bocht met zijn wiel bleef hangen in een gleuf (vandaar: de Geuletrappers, dixit Eddy) van een betonweg. Na het likken van de wonden en het rechtzetten van al wat krom stond op zijn fiets zetten we de achtervolging in op de sukkelaars die ons hadden ingehaald tijdens deze onverwachte tussenstop. Ze werden bijna weggeblazen door Eddy's toeter en we zagen ze niet meer terug. We kwamen stilaan weer op bekend terrein met de Monteberg en de Kemmelberg. Enkele wankers vonden dat de Kemmel er te glad bij lag, maar wij zijn meer ervaren dan dat en het is dan ook geen wonder dat iedereen vlot boven raakte, zelfs Mattn die ook in deze omstandigheden niet moet onderdoen. Al mag hij de volgende keer wel een regenvestje van de Seuletrappers aandoen. Traditioneel gingen de hemelsluizen wagenwijd open bij de bevoorrading in Kemmel dorp, maar zo had Il Vallos de tijd om zijn blessures te laten helen door professionals van het Rode Kruis ("Is dít ontsmettingsmiddel, of is het dit flesje?"...). Ze hebben gelukkig gekozen om zijn been niet te amputeren dus we konden de terugweg aanvatten, en het begon zowaar minder te regenen. Door de wolken heen kwam zelfs af en toe de zon al piepen! Bij de laatste bevoorrading in Komen nam Mattn afscheid van ons (heel goed gereden trouwens!) en wij vlogen naar de aankomst. Een spurt van 20 meter besliste over de eindwinst, maar de echte test voor de snelheidsduivels kwam op de terugweg naar Wervik langs de Leie met twee Gouden Carolussen in de botten. Tijdens het nuttigen van deze recuperatiedranken werden we trouwens opgemerkt door de sterreporters van De Weekbode, dus kijk uit naar het artikel over Gent-Wevelgem!