Donderdag en Zaterdag: Laatste voorbereiding

Het uur van de waarheid nadert. Volgende week vertrekken enkelen onder ons naar het Zuiden maar dat kan uiteraard niet zonder een laatste test.

Donderdagnamiddag vertrekken we om 13u30 aan de 35 voor wat een rustige rit zou moeten zijn.

Zaterdag gooien we ons op het zwaardere werk in een prachtige en niet dure (€5) rit: de Waalse Pijl in Spa dient om de laatste hand te leggen aan onze voorbereiding op het klimwerk dat we rond Menton voorgeschoteld zullen krijgen. Twee mensen zullen er de elektronische versnellingen van Shimano laten afzien terwijl de anderen zullen merken of ze hun fiets nog eens moeten binnen brengen bij Cailloots of niet. Hiervoor moeten we wel om 6u30 vertrekken in Wervik. Laat maar weten in de reacties wie zijn auto ter beschikking stelt.

Sommigen zullen misschien nog zin hebben om de benen wat los te rijden op zondag. Info daarover volgt.

Update: Donderdag hebben we maar 52km gefietst maar dit was blijkbaar geen garantie voor een rustige rit. Bij het binnenrijden van Komen werd de altijd warm geklede Denis al ten val gebracht door de Hand van God. Dit had al het teken moeten zijn om wat voorzichtigheid in te bouwen, maar ja, er is altijd zoiets als competitiedrang als je met echte venten (en wij zijn dan nog eens Seuletrappers!) op pad bent... Na een relaxte tussenstop in Neuve-Église bij een fan van Piet Huysentruyt ging het richting Monteberg. Jammer genoeg was dit het strijdtoneel voor een alweer mysterieuze valpartij tussen de collegats Gianni en Denis. Dit zal nog veel stof doen opwaaien op de rode werkvloer. De spoeddienst heeft toch wat werk gehad om hen opnieuw op te lappen maar hun blessures hadden hen er toch niet van weerhouden om nog eventjes aan 40km/u richting Wervik te razen. Zoals ik al zei: echte venten hé.


Zaterdag ging de wekker voor velen wat te vroeg af. Tijdens de autorit richting Spa had krachtmens Djozzellara al wat last om in het wiel te blijven en dit zou in de loop van de dag het algemene beeld blijven. Maar er toch telkens in slagen om niet te moeten afstappen... respect! De gasten met een triple hebben toch een paar keer in het vuistje (manjuice) gelachen als ze de anderen met een veel te zware dubbele plateau zagen stoempen op de lange Ardeense hellingen van deze Flèche de Wallonie. En hellingen waren er wel genoeg: 12 op een afstand van 120km. Uiteraard was er weer één iemand hors-catégorie, namelijk Steven 'de roste machine'. Ook de andere Seuletrappers mochten tevreden zijn met hun prestatie. Slechts weinigen konden ons tempo evenaren op lange heuvels als de Stockeu, Côte de Wanne, Thier de Coo en Rosier. Al moeten we daar eerlijkheidshalve bij vermelden dat we daar al veel mannen aantroffen van de 160 en 210km, maar ons ego laat niet toe dat we daar lang bij blijven stilstaan. Aangezien we tijdens de rit geen triple hadden, hebben we maar geëindigd met een bruine Ciney. We waren net op tijd aan de aankomst om de laatste braadworst voor onze neus te zien passeren... Sadisten! Gelukkig lag er even verderop nog een 'keun' te braden zodat onze apetijt op peil bleef. De autorit terug werd vooral gekenmerkt door een file 'dankzij' Genk-fans wat leidde tot een gênant moment waarbij een Skil-Shimano bidon laffelijk werd misbruikt. De Bidonplasser is geboren en de zwarte medemens heeft ervan genoten.