Lost in Gedinne

Als ze de Seuletrappers willen lokken voor een weekendje Ardennen, moeten ze ons maar één ding beloven: dat we onze fietsen mogen meenemen. De wuufs wisten al snel dat er geen ontkomen aan was en lieten het glimlachend toe, waarschijnlijk in de veronderstelling dat we ons de avond ervoor toch te zat zouden drinken om nog te kunnen rijden. Maar dan kennen ze onze ijzeren wil nog niet! Op de ochtend van de verjaardag van één van de grootste sprinters/aanklampers/Merckx-wankers/materiaalkenners/perverten (doorstreep wat niet van toepassing is) aller tijden reden vijf keiharde Seuletrappers over de oprit van "hun" landgoed (toch voor dat ene weekend). Alles liep gesmeerd de eerste vijftig meter maar dan moesten we ons toch voor de eerste keer aan de kant zetten en de "abrikozen" uithalen. Berts persoonlijke velomekanieker - aka Cailloots - had zijn remblokjes niet genoeg aangespannen...
Al snel mochten we de eerste beklimming onder handen nemen en 't was niet van de minste, namelijk die naar de Croix Scaille - met zijn top/tap van 502 meter de vierde hoogste heuvel van België. Nadat Bert "Il Falco" V. zijn daalcapaciteiten had tentoongespreid, hebben we de streek wat verkend en mogen genieten van de striemende regen tijdens lange beklimmingen en afdalingen. Alles verliep volgens plan: Ludo Syx had de bolletjestrui stevig in zijn bezit en ikzelf, Skeven, zat te puffen in zijn wiel of dat van Il Falco. Dat klimmen iets aparts is, viel al snel op. Maar plots kwam de onverwachte kentering. Ludo had geen suikers meer in zijn kuiten en zowaar de vederlichte kopman Gianni bepaalde het tempo op de heuvels, iets later overgenomen door Bert. Een afgescheiden kopgroep met drie man - Gianni, Il Falco en Skeven Rasmussen - naderde de finish waar ik de sprint bergaf won, nochtans de specialiteit van Il Falco. Minuten gingen voorbij, pinten werden geopend, Morris arriveerde en de vraag stelde zich: waar is Ludo Syx? Een "search and rescue team" werd samengesteld en de jacht werd geopend maar minuten gingen voorbij zonder enig teken van leven. Plots werd hij toch gespot/bespot, terugkerend op de weg die we moesten nemen naar het huis. Wijzend naar de stad van Gedinne vroeg hij: "Het is toch langs ginder é?"... We hebben hem maar voorzichtig naar huis geëscorteerd en een pint gegeven...
Later op de dag werden Dinant en de kermis van Beauraing nog onveilig gemaakt om af te sluiten met "tsjak tsjaks". Bestaan er mooiere dagen?